Bèth cèu de Pau

Bèth cèu de Pau, quan te tornarèi véder ?
Qu’èi tant sofèrt despuish qui t’èi quitat.
Si’m cau morir shens te tornar revéder,
Adiu bèth cèu t’aurèi plan regretat.
Qu’aurí volut, Bearn, cantar ta gloèra,
Mes ne poish pas car que soi tròp malaut.
Mon Diu, mon Diu ! deishatz-me véder enqüèra
Lo cèu de Pau, lo cèu de Pau.

Ger, qu’èri sol, dens ma trista crampeta
A respirar lo perfum deu primtemps
Quan, tot d’un còp, ua prauba irongleta
Possa un gran crit e puish en mèma temps,
Un esparvèr cor sus la berogina :
« Ça-i, ça-i, t’ací, jo ne’t harèi pas mau !
Rentra dehens, que’n parlaram praubina,
Deu cèu de Pau, deu cèu de Pau.

Qu’as tu pensat la mia prauba amiga
De viatjar sola, shens nat secors ?
Repausa un drin, de córrer que fatiga
Ací n’as pas a crànher los vautors.
Perqué tremblar ! Ò n’ès pas presonèra,
Que pòts partir, si n’èi pas çò qui’t cau.
Repren ton vòl, vè’n voltijar leugèra
Au cèu de Pau, au cèu de Pau.

Mes que te’n vas, beròja messatgèra…
Adiu, adiu ! shens tu* que’m vau morir.
Car lo Bon Diu entà d’eth** que m’apèra,
Doman, betlèu, non serèi pas ací.
Puishque te’n vas, vè-te’n tà la montanha,
Vè’n har ton nid devath noste portau.
Qu’auràs de tot, tà tu e ta companha,
Au cèu de Pau, au cèu de Pau ! »

Fermer