Et refudye

(E. Duplan)

Que sabi ‘na montanha
Un refutge perdut,
Qui’s miralha n’aigueta
Deths laquets d’Orgelús.
Aurits aths quate vents
Aths montanhards perduts
Ena nèu e’na bruma
Com un pòrt deth salut.

Arrepic :
Be hè bon s’adromir
N’un refutge eth ser,
Tot la-haut ‘na montanha
Près d’un huec qui s’amorteish.

Que sabi ‘na montanha
Un refutge perdut,
Ath mei de flors sauvatjas
De sapins tots peluts.
Ua istuèra d’amor
Qu’ei vajuda la-haut
Quan ua neit d’octòbre
Qu’ei dromit près de tu.

Ton còr qu’ei un refutge
Eths tués uelhs son tà jo
Dus laquets on’s miralhan
Mon bonur e l’amor.
E quan sòi drin tròp sol,
Que vengui tà i cercar
Un sopit qui rassegura
Un arregard amorós.

Fermer