Los tons uelhs

(A. Arette-Lendresse)

Los tons uelhs qu’an la color deu matin sus la montanha
E deu lac hens lo valon, dab l’aubeta qui s’i banha.
Dèisha-me’n cuélher la flor, adès còps si drin e’m ganha gelor,
Los tons uelhs qu’an la color, deus mens castèths d’Espanha.

Los tons uelhs que son la mar, dont la votz tostemps navèra,
M’a cantat lo temps d’aimar, nhaute cèu e nhauta tèrra.
Marinèr, que’t pren la man l’aventura que t’apèra doman,
Los tons uelhs que son la mar, qui jumpa l’arribèra.

Qu’èi corrut en pèis encantadors, on las mainadas,
An los uelhs com lugrans amistós, mès tà-us aver com tu no’n sèi nada !

Los tons uelhs que son lo cèu, on roquets e torterèlas,
An brodat lo gran barèu deus mens rèves en cordèla.
Palometa qu’èi degrèu luenh de tu, mès qu’èi fidèla l’apèu,
E que para cap au cèu la fe de l’immortèla.

Entà tu qu’èi cap au ceu un còr com l’immortèla.

Fermer