Peth café-leit

(Edmond Duplan)

Qu’as era pèth cafè-lèit,
Deth cap deth nas ath pè deths pès,
Deras maishèras deth cuu
Aras popetas qu’ei parelh.
Qu’as era pèth cafè-lèit,
Jo, que l’èi color de veishiga
E se sòi drin trufandèr,
Que sòi sustot un bèth coquin.
Qu’as era pèth cafè-lèit,
Despuish, qu’èi eth diable ena pèth.

Repic :
Qu’as era pèth cafè-lèit, (ter)
E qu’arribas deras Caraïbas.

Qu’as era pèth cafè-lèit,
E que t’apèras Wakaloo,
Non sabi mes çò qui hèi
Quan danças nuda davant jo.
Qu’as era pèth cafè-lèit,
De’t véger que’m balha calor,
Non gausi pas díser çò
Qui’s passa n’eth mié pantalon.
Qu’as era pèth cafè-lèit,
Despuish, qu’èi eth diable ena pèth.

Qu’as era pèth cafè-lèit,
Jo, non sòi qu’un praube pastor
Qui vivèva de cafè-lèit,
De hromatge e de camalhon.
Que t’as miat eth sorelh
Deth tué país encantador,
Eths accràs, eths ananàs,
Eth ponch, eth mistèri vaudó.
Qu’as era pèth cafè-lèit,
Despuish, qu’èi eth diable ena pèth.

Qu’èra venguda, un dia,
Visitar Lorda e Gavarnia,
Adiu Cubà, Jamaïca,
Porto-Rico e Haïti,
Qu’ei cajuda amorosa
De jo e deth noste país,
Hilh de cloca, çò que’m cambia
Deras fumèlas de per ací
Ara pèth color de lèit,
Tà jo, que i manca drin de cafè.

Fermer