Un songe

(Filadelfa de Yerda, Geneviève Forgues)

Era neit nos avès susprés
Tots solets en un banc de mossa
Qu’avèm marejat a voètz doça
E tots dus nos èram comprés.
Puish, ath cap d’ua corta pòsa,
Com hèn eths chòis mainadons,
D’un movement aimable e doç
Que m’avès aufrit ta man ròsa.

Arrepic :
E, tà que n’at vejossa arris,
Tot viste’ra lua arredonda
Per devath un nuatge tot gris
Avè’ sconut sa tèsta blonda.

En merci de ton movement
Jo t’avèi dit en tot soríser
Çò que no’t saberi pas díser,
Tot segur, n’aqueste moment.
Ton uelh negrós coma’ra soja
S’èra lavetz de plors chopit,
Qu’avès estofat un sospit
E qu’èras devenguda roja.

E moun youen cô s'èro houlat
Dera fé qu'ed espoèr semio
E ta ma, laguens ero mio,
Entretan abè tremboulat.
Puch, en tout garda per là-horo,
Qu'abem bis n'u couegn d'ed seù pur
Din qui, de soun balcou d'azur,
Nous gaytabo despuch uo oro.

D’ara en adès, quan trista sòi,
Que torni repassar mon songe ;
Que sabi que n’ei qu’un mensonge,
Mès que me’n sovengui dab gòi.
E quan hè negre per dehòra,
Que sia eth ivèm o’th estiu,
Jo que vòi prega lo Bon Diu
Tà que nos benadisca encòra.

Darrer répic:
E, tà que no’m turment’arris,
Tostemps era lua arredonda
Per davath quauque nuatge gris
Escon beròi sa tèsta blonda.

Fermer