En som d’ua montanha

(L. Porte-Labit)

En som d’ua montanha
En un endret desèrt
Ena mia cabana
Jo que passi eth ivèrn.
Ací sòi solitari
En gardant mon trupèth
Ath pè dera Hitèra
En quartièr d’Estaret.


Adichatz camaradas
Vosautis vatz partir
Que v’en vatz tath vilatge
T’anar-ve devertir
E jo en solituda
Dab eth mié bestiar
Tà caçar ‘ra inquietuda
Que voi composar.


Mon Diu quina tristassa
En ua lonca neit
En temps dera joenessa
De demorar solet
En aqueste ermitatge
Ò sòrt infortunat
Luenh deth mié vilatge
Ací sòi exilat.

Era bruma hautèna
Crobeish eth ahorèst
E nada voetz umèna
Non s’enten ath travèrs
Era grava nevada
Eth canal gelat
Era lit hè balada
Que me n’a entorat.


Qué pensas tu Pirèna
Tu tanben coma jo
Demoras ena gèna
En atendent eth so
Mès aquera gelada
E’th aire tant furiós
Anonçan ‘ra arribada
D’un ivèrn rigorós.


Dromitz, dromitz aulhetas
E vos tanben motons
Que vei que ietz tristetas
Eths vòstes anherons
Darrèr aquera braneta
I se’n van abituar
E luenh de ma bruneta
Taben me resignar.

Quan pensi berogeta
Aths tués beròis oesilhons,
Aimable e charmanteta
Que devé amorós.
Quiteri ma retrèita
Se’th ivèrn rigorós
Feneish, ò ma bruneta,
Que’t herí dus potons.

Fermer