La nueit

(J. Abadia deth Faget d'Auloron)

O nueit
Quan eth serén pausa sus la campanha
Son capuchon de seda e de velors,
Quan deu gran bòsc, l'escur avança e ganha,
Amarant tot, habitau e maisons,
Eth dia n'ei pas mei e la nueit pas enqüèra,
Deus aulhèrs eth lugran ath som deth cèu s'eslhèva ;
Gojats cantem mei baish, l'ausèth s'ei anidat,
Eth dia se’n va que huei, arren ne’u deu troblar.
La nueit.

Quan l'angèlus au campanar desglara
Son chapelet de fe, de patz, d'amor,
Quan deth tropèth s'alòla l'esquirada
E qu'alentors argüeita eth blanc Pastor.
Qu'ei l'òra deth desí mei fideu, que mestressa,
En còr de l'amorós, baila de sa careça ;
L'òra qu'ei de docejar, gojats cantem mei baish,
Terèsa de son saunei, non la desvelhetz pas.
Qu'ei nueit.

Fermer