En som d’ua montanha obscura

En som d’ua montanha obscura,
Janòt, eth mes bèth deths pastors,
En contemplant era natura,
Disiève en vent eth cèu brumós,
Partim, partim bères aulhetes,
Abandonatz eths ahorèsts,
Qu’anaratz péischer eres hloretes
Ath torn deths blats e deths vergèrs.

Arrepic :
Partim aulhetes, partim aulhetes,
Era nèu cobreich tot eth niebrar
Tà Ièdra, tà Ièdra cau davarar.

Era hloreta d’espadèla,
Se n’ei dejà fanada en prat
Isards qui etz en sentinèla,
Vindetz-la péisher en libertat
E passatz vòsta vita urosa,
Persona no-vs verà troblar
Abandonatz era Siarrosa,
Vindetz sautar peths prats ençà.

Eres aulhetes esquerades
Que’n parteishen peths prats envath
Ja-las n’e beròi enrojadas,
Entà disé-ve era vertat
Eres gojates deth vilatge,
En dançant dab eth tamborin
Que’n saludaran au passatge
Dab eths capulets de londrin.

Encòra era mes berogeta
Ja me’n vòu ver complimentar
Ma charmanta Margalideta
M’apòrta un boquet ena man.
M’a tressada ua coroneta
De sarporet e de bronchons
Qu’entenerí de sa boqueta,
« Aqueth qu’ei eth rei deths pastors ».

Fermer