L'angelus qu'a sounat

Lo sorelh que huegè tau darrèr d’ua pena
E lo som deus avets tant per tant que’s vedè
Lo zefir amorós, de sa fresqueta alena
Balejava las flors tau mieitan deu terrèr.
Un pastoret fidèu tau corau que baishava ;
Lo caçador tanben sortiva deus camons ;
La lua, per degrès, au som deu cèu pujava ;
Qu’èra l’òra deus amorós.

Arrepic :
L’angelus qu’a sonat
E non, n’i ès pas enqüèra
Au pè de l’arbolet
De nos dus tant aimat.
Sovien-te, que’m disès :
Qu’i serèi la permèra !
E m’averés trompat,
O cruèla beutat ?

Segut au pè d’un vèrn, près d’ua aiga pasibla
Demoravi, praubet, la qui credi m’aimar
A mon ama lavetz langorosa e sensibla
L’amor disè tostemps : ara qu’arriberà !
L’airolet s’ei lhevat, hasé càder las huelhas ;
Que tremblava l’azur de l’arriu estelat ;
Un murmuret confús pujava a mon aurelha,
N’aví jamei tant escotat.

Mes portant qu’arribà, tau com l’ombra leugèra,
Com l’auseron crentiu güeitat per l’esparver,
Jamei non la vedói tant beròja e tan fièra ;
Que temblava d’amor com la flor deu rosèr,
Dehens un capulet que s’èra amantolada,
De paur que nat lugran, jalós de sa splendor,
N’avosse pas anat per tota la contrada
Racontar tot lo noste amor.

L’angelus qu’a sonat
Mès qu’i ès arribada
Au pè de l’arbolet
De nos dus tant aimat.
Que m’avès prometut
Qu’i serés la permèra ;
Ò, non m’as pas trompat,
Ò graciosa beutat !

Fermer