Era velhada

(Filadelfa de Yerda – G. Forgues)

Ò! ras tant plasentas velhadas
On se parlava tot ath còp
De Diu, deth Diable e deras hadas !

Ai ! Eras velhadas de nosta
A tot entorn deth gran mantèth
On eslamejava era brosta !
Ai ! Eth metau deras castanhas
Qui pendilhaba en cremalh gran
Tot enfranjat de hius d’aranhas !
Ai ! Era halha eisherlitanta
De qui òm mocava dab eths dits
E qui marmusaba era canta,
Eths mes bèths cants, eths mes bèths condes
Eran sauvats entà eth Avent,
E que’n i’avè de tots eths condes.

E quan eth Ser-Bèth s’apresava,
Qu’èra Nadaus après Nadaus ...
E qu’èra eth Vielh qui començava.
Qu’avè ‘ra vots febla e clescada...
Mès eths Nadaus èran beròis
E que’n sabèva ua clocada.
E, tot leugèr, eth temps pasava.
Après, de cap a mei-velhar,
Haut ! a truc-lhevat, qu’òm dançava :
« Anem, sa Mair, posatz horsèra :
Eras dètz òras an sonat
E camas e pès hèn pruguèra... »

E que calè véger era jòia
Qui prenè posession lavetz
De tota era gent, grana e chòia.
Puish, acabada era baralha,
Hasèn eth pregament deth ser,
Amassa encòra, a lutz de halha.
Donc, no’s condava qu’ara ròca
E no’s marejava que’n Oc
E s’arrís s’atrebiva à díser
Qu’eth Parlar Vielh èra arretard,
Qu’òm l’ensenhava - e sense arríser !
Que non èra, eth, sonqu’un lèu bastard.

Fermer