Lo men gat

(A. Abadia)


Que’m perdonaratz mon istuèra ;
Totun, que’us aimavi, los gats.
Soi pecador, qu’èi hèit la guèrra
A un lèd ueu, un gran gatàs.

Mau, mau, mau, que va mau,
Mau, mau, mau, lo gat à mau,
Mau, mau, mau, que va mau,
Lo noste gat s’a pres un còp de pau.

Vam, e’u vedetz sus la frinèsta,
Esparnicant lo ridèu blanc !
B’ei mauhasèc aqueth aujami !
Que sembla un hilhòt de Satan.

Sus lo solèr la soritz dança ;
Qu’ei blanc d’esglàs, lo còr malaut,
Plan esconut devath l’apriga ;
L’avem guastat, lo noste gat.
Que ns’a panat ua poralha,
Arroganhat un tròç d’esquiau,
Tè l’i vau har passar l’enveja !
Que va volar dinc au casau !

Qu’èi la malícia qui’m pechica,
Que’u vedi dens lo men saunei,
Be’m hidi jo quan poderèi
Dab los sons budèths har musica !

Entà acabar mon istuèra,
Sapiatz, qu’èi aimat lo men gat.
Lo men vesin, qui a hèit la guèrra
Que’u s’a pelat, que’u s’a clacat.

Fermer