L'angelus qu'a sounat

(Letrat anonime, XIX°)

Lo sorelh que huegè tau darrèr d’ua pena
E lo som deus avets tant per tant que’s vedè.
Lo zefir amorós de sa fresqueta alena
Bailejava las flors tau mieitan deu terrèr.
Un pastoret fidèu tau corrau que baishava,
Lo caçador tanben sortiva deus camons,
La lua, per degrès, au som deu cèu pujava :
Qu’èra l’òra deus amorós.

Arrepic :
L’angèlus qu’a sonat
E non, n’i ès pas enqüèra
Au pè de l’arbolet
De nos dus tan aimat.
Sovién-te, que’m disès :
« Qu’i serèi la permèra ! »
E m’averés trompat,
O cruèla beutat ?

Segut au pè d’un vèrn, près d’ua aiga pasibla,
Demoravi, praubet, la qui credí m’aimar.
A mon amna lavetz langorosa e sensibla
L’amor disè tostemps : « Ara qu’arriberà ! »
L’airolet s’ei lhevat, hasè càder las huelhas,
Que tremblava l’azur de l’arriu estelat,
Un murmuret confús pujava a mon aurelha,
N’aví jamei tant escotat.

Mès portant qu’arribà, tau com l’ombra leugèra,
Com l’auseron crentiu gueitat per l’esparvèr.
Jamei non la vedoi tan gentilha tan bèra,
Que tremblava d’amor com la flor deu rosèr.
Dehens un capulet que s’èra amantolada
De paur que nat lugran, gelós de sa splendor,
N’avosse pas anat per tota la contrada
Racontar tot lo noste amor.

Darrèr arrepic :
L’angèlus qu’a sonat
Mès que i ès arribada
Au pè de l’arbolet
De nos dus tan aimat.
Que m’avès prometut
Qu’i serés la permèra.
O non, m’as pas trompat,
O graciosa beutat !

Fermer