Adishatz

Lo purmèr dia d’escòla , desvelhat tot doçament,
Esbarrit en aqueth monde, hart de plors e de turments,
E après quauques annadas, cada setmana en pension,
Vivèr drin mei luenh de casa, descobrir d’autas faiçons.

Arrepic :
Adishatz, qu’èi a partir !
Tornarèi , un beth matin, amic !
Qu’ei açí que cau fenir,
Shens nat brut, shens nat chepic.

Vint ans déjà lo beth adge, sentiment de libertat,
Qu’èra lo temps de la hèsta , en cantar noste amistat.
Las purmèras amoretas, devath lo cèu estelat,
En los uelhs d’ua gojata, qui no calè pas deishar...

Plan ganhar la sua vita, qu’ei sovent luenh deu païs,
Lo tribalh deus joens adara que’us a miat donc à Paris.
Alavetz tà las vacanças, que vienen passar l’estiu
Au còr d’un petit vilatge, airejat per noste arriu.

Fermer